آیا عزاداری نمودن و در سوگ نشستن جایز است؟

در پاسخ به این سوال دیدگاه های متفاوت وجود دارد. برخی این مساله را رد  می کنند و برخی دیگر طرفدار آن اند. در این متن کوشیده ام  تا میزان  سوگواری بر مرگ عزیزان را از دیدگاه قرآن ، سنت پیامبر و  از نظر علما و دانشمندان دین بیان نمایم . در ادامه با کابل انسایدر باشید:

جدا از نظریات بزرگان در پیوند به رد و قبول این مساله می خواهم بگویم که گریه کردن در مرگ عزیزی رابطهٔ مستقیم به عواطف انسانی دارد ولو علما و دانشمندان سوگواری نمودن را رد نمایند ولی این کاری نیست که انسان بتواند به آسانی جلو آن را بگیرد. انسانها لبریز از احساس و عواطف اند به مجردی که با موضوع ناخوشایندی همچون مرگ عزیزان… برخورد نمایند، حد و مرز احساس شان را گم می کنند و تمام عواطف درونی ایشان فوران زده به نام اشک و آه ، ناله و فریاد بیرون می آیند این یک مسألهٔ طبیعی است و گاهی بدست انسان نمی باشد چون کسی را که یک عمر با او زندگی کرده با او یکجا خندیده ،یکجا گریه کرده  و سرد و گرم روزگار را یکجا با او تجربه نموده ، به یکبارگی خاموش گردد و دیگر صدایی از او بلند نشود دیگر نه بخندد و نه بگرید چون درخت خزان دیده خشک برزمین بیفتد و جایی برود که دیگر امید برگشتش نباشد اینجاست که انسانها تحمل شان را در مرگ عزیزان از دست می دهند و داد فریاد می زنند. گذشته از مرگ اقارب و دوستان ، عواطف انسانها چنان لطیف است که وقتی میت فرد ناشناس را ببیند از عمق قلب غمگین می گردند و با خانواده و نزدیکان میت احساس غم شریکی می نمایند.

 با توجه به روایات موجود در منابع حدیثی شیعه، همچنین فتاوای برخی فقهای شیعی، عزاداری و گریستن بر مردگان، نه تنها فضیلت و اجری ندارد، بلکه نکوهیده، حرام و از اعمال جاهلیت به شمار آمده است. در برخی از روایات شیعی، از سوگواری بر مرده گان به عنوان رفتاری شیطانی یاد شده و از آن نهی کرده‌اند و شخص سوگوار را دور شده از رحمت پروردگار دانسته ‌اند، از این رو گریستن و سوگواری بر مردگان ، جز به دست‌ آوردن گناه، دورشدن از رحمت خدا و اعتراض بر  قضا و قدر الهی حاصلی ندارد. اما با تأمل بر آیات قرآنی  معلوم می گردد که سوگواری در مرگ عزیزان عمل ناشایست و حرام نیست چنانچه خداوند متعال در سورهٔ یوسف با ذکر داستان یوسف به این مساله مهر تایید زده است خداوند رحمان در این سوره می فرماید: «یا أَسَفی‏ عَلی‏ یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ کَظیمٌ»(یوسف/48)؛ ای دریغ بر یوسف! و دیدگانش (یعقوب) از غم سفید شد، اما او خشم خود را فرو میبرد! همچنان در صحیح بخاری آمده است: هنگامی که پیامبر(ص) از دنیا رحلت کردند، دخترشان فاطمه زهرا علیها السلام به سوگ پدر بزرگوارش نشست.

نتیجه: قسمی که قبلا متذکر شدم در پیوند به سوگواری مردگان دو دیدگاه متفاوت وجود دارد و هریکی از خود دلایل دارند موجه؛ اما برماست تا راه میانه را در پیش گیریم در این مسالهٔ نه افراط کنیم و نه هم تفریط بل مطابق سنت پیامبر گرامی مان عمل نماییم چنانچه در نهج البلاغه آمده است: علی بعد از وفات پیامبر(ص) خطاب به پیامبر فرمود: اگر از بی قراری و بی تابی، نهی نمی کردی و به بردبـاری فـرمـان  نمی دادی چنان برایت اشک می ریختیم که اشک چشمانمان تمام می شد. از این معلوم می گردد که پیامبر( ص) در پیوند به مساله سوگواری بر میت به صبر و بردباری امر فرموده است و بنابر گفتهٔ آن حضرت (ص) سوگواری در مرگ عزیزان نباید بیشتر از سه روز دوام کند چنانچه سماء‌ بنت عمیس مى‌گوید:‌ هنگامى ‌که جعفر به شهادت رسید، رسول خدا(ص) به من فرمود:‌ «البسی ثوب الحداد» سه روز جامه عزا بر تن کن. پس از آن هر چه خواستى انجام بده. اینها همه دال بر رعایت میانه روی در سوگواری نمودن است.


نوشته از: مطواع کبیر

How
You Feel
In Kabul?