بیایید عید مان را با مستمندان تقسیم کنیم

عید در واقع مسرت، عشق ، باهمی ، فراغت و آسودگی، تجلیل و زرق و برق مردمان را به تصویر می کشد. تصویر قشنگی از لبخند و خوشی. چنانچه پدری با خرید لباس عیدی لبخند را بر لبان کودکانش می‌آورد. شوهری با خرید لوازم خانه و اشیای زینتی لبخند را بر لبان همسرش می آورد. مادری با پختن غذاهای عیدی لبخند را بر لبان خانواده اش می‌آورد. پدر کلان و مادرکلانی با دادن عیدی به نوه هایش لبخند را برای ایشان هدیه داده و دنیای کودکانهٔ ایشان را رنگین‌تر می سازد. اما در این میان قشری زندگی می ‌کند که دلیلی برای خندیدن و لبخند زدن، خوش بودن و تجلیل کردن ندارند. نه پدری که برای ایشان لباس عیدی بخرد، نه پولی که مادر برای ایشان غذای عیدی بپزد، نه فراغتی که حد اقل راحت نفس بگیرند. عید ایشان زمانی فرا می رسد که حد اقل یک شب با شکم سیر بخوابند.

در یک طرف ببینی گروهی از مردم جهت خرید کیک و کلچه نوبت گرفته اند و در گوشه یی دیگر پدر مُسنی بوت پالش می‌کند و از عید خبر ندارد. در گوشه یی مادری برای فرزندانش لباس عیدی می‌خرد و در کنار دیگر کودکی با پا های برهنه و لباس های پاره، لباس های عیدی کودکان پولدار را اسپند می‌کند. یکی مواد عیدی می خرد و دیگری برای موادش پلاستیک می فروشد. تماشای این صحنه ها به واقعیت که دردآور است.

پس برای اینکه از عید به راحتی تجلیل کنیم و عذاب وجدان در برابر مستمندان نداشته باشیم بهتر است عید مان را با ایشان تقسیم کنیم. با خرید یک مقدار مواد عیدی کیک و کلچه… به یکی از خانواده های فقیر و خرید یک دست لباس به فرزندان یتیم می توانیم قلبی را بدست بیاوریم و یا با کمک نقدی به اندازه توان مان به مستمندان می شود عید ما را با ایشان شریک سازیم.

 اگر هر خانواده یی که از لحاظ اقتصادی در حد بالا و یا متوسط قرار دارند بکوشند یک خانوداهٔ مسمتند را در روز های عید یاری برساند هیچکسی از مسرت عید و تجلیل آن بی نصیب نخواهد ماند. با کمک کوچک می توانیم  خوشی عید را برای یک خانودادهٔ نیازمند به ارمغان بیاوریم. ضرور نیست سفره عیدی ما از مستمندان بهتر باشد با تقسیم کردن سفرهٔ مان با ایشان هر دو در یک حد و در یک سطح از عید تجلیل کنیم و با این کار حس انسانیت را در وجود مان زنده بسازیم. و نشان دهیم که تا هنوز انسانیت پابرجاست.


نوشته از: مطواع کبیر

How
You Feel
In Kabul?