تجلیل جشن استقلال از گذشته تا امروز

 از استرداد و استقلال کشور ما ۹۹ سال گذشته است و اکنون ما در آستانهٔ نودونهمین جشن استقلال قرار داریم. این روز، روز پر افتخاری برای ملت غیور ما به حساب می‌رود. پس از آنکه امان الله خان استقلال کشور را گرفت، تا سالهای زیاد این روز را شکوه تمام جشن می‌گرفتند و آن طوری که ده یا پانزده روز قبل از روز استقلال آمادگی های لازم از سوی دولت گرفته می‌شد. شاگردان مکاتب تمرینات ژیمناستیک و ترانه خوانی می‌نمودند.  پارچه های تمثیلی و سایر آمادگی ها گرفته می‌شد.

پس از اینکه روز موعود می‌رسید از گل صبح مردم در چمن حضوری جمع می‌شدند و منتظر آمدن پادشاه می بودند. آقای سلطانی یکی از باشندگان شهر کابل چشم دیدش را از جشن های گذشته چنین می‌گوید:« در روز جشن استقلال پادشاه آن زمان که جناب محمد ظاهر شاه بود سوار بر بالای اسپ می‌آمد و با آواز بلند می‌گفت:« زنده باد قوم ، زند باد آزادی» ما همه حضور پادشاه را در جمع ما استقبال می‌کردیم و از دیدنش خوشحال می‌گشتیم.» پادشاه با کابینه اش در جا های مخصوص همراه با خانواده های شان حضور می‌یافتند و سپس رسم و گذشت صورت می‌گرفت. قوای عسکری با نظم و احترام خاص از برابر پادشاه و مردم می‌گذشتد و بعد تانک ها ها و طیاره های جیت می‌گذشت و در حدود ۲۱ یا ۲۲ توپ زده می‌شد.

شاگردان مکاتب با حرکات خاص ژیمناستیکی می‌گذشتند و عده یی از دختران مکاتب با لباس قشنگ افغانی در حالیکه بیرق های بر دست داشتهٔ شان را به اهتزاز می‌آوردند این ترانه را می‌خواند:

بیرق ما چه خوب قشنگ است

سیاه و سرخ سبز رنگ است

محراب و منبر نشان ماست

عزیزتر ز جان ماست

پیش بیرق سلام می‌کنیم

سلام و احترام می‌کنیم.

پس از مراسم رسم و گذشت از طرف شب جشن آغاز می‌گشت و مهمتر از همه این که جشن، به مدت ده روز ادامه می‌داشت. مکاتب رخصت می‌شد و چمن حضوری را چراغان می‌کردند. در هر گوشهٔ چمن کمپ های هنرمندان مشهور کشور چون: استاد سر آهنگ، رحیم بخش،ظاهر هویدا، شمس الدین مسرور، امانی و افسانه… وجود داشت. در گوشهٔ دیگر چمن، اشیای گرانبها نمایش داده می‌شد.همچنان رستورانت های سیار با انواع غذاهای لذیذ وطنی از قبیل : کباب و قابلی … در خدمت مردم بودند در ضمن بولانی پزی و شورنخود فروشی در گوشه و کنار چمن دیده می شد. مردم هر شب با گلیمچه گک های شان می‌آمدند و عده یی نان شب شان را نیز با خودشان آورده و در چمن میله می‌کردند و عده یی دیگر از رستورانت ها غذا می‌خریدند. در این جشن وسایل بازی از قبیل اسب سواری « اسپک چوبی» و غیره برای کودکان وجود داشت.

این جشن یک جشن ملی بوده و ترتیبات آن بیشتر از آمادگی ها و خوشی ها عید و برات بود. مردم بیشتر برای روز های جشن لباس جدید می‌ساختند و مسرت ایشان بیشتر از مناسبت های دیگر بود زیرا این روز مناسبتی ده روز طول می‌کشید. اما رفته رفته تجلیل از جشن استقلال کمرنگ گشت به ویژه پس از کودتای ۷ ثور تجلیل جشن از ۲۸ اسد به ۷ ثور تبدیل شد. یعنی در عوض ۲۸ اسد، ۷ ثور را جشن میگرفتند. در این روز، ترانه خوانی و رسم گذشت می‌بود و شبکهٔ تلویزیون ملی افغانستان به افتخار جشن، نشراتش را که در روز های عادی از ۶ شام تا  ۱۰ شب می‌بود در روز جشن دو ساعت اضافه می‌کرد.  برنامه های ویژه و آهنگ های حماسی نشر می‌شد.اما شکوه این جشن نیز پایدار نماند بل پس از آمدن مجاهدین، جشن از ۷ ثور به ۸ ثور تبدیل شد و در این روز به شکل نامنظم رسم گذشت صورت میگرفت و رنگ رخ جشن های گذشته را نداشت.  پس از آمدن طالبان برای همه معلوم است که استقلالی وجود نداشت چه رسد به تجلیل از آن. در دورهٔ رئیس جمهور حامد کرزی دو سه باری از جشن استقلال تجلیل به عمل آمد اما به دلیل اوضاع نا امن کشور  و حادثات دلخراشی که در حین برگزاری جشن رخ داده بود دیگر از تجلیل این روز صرف نظر کردند و تا امروز دیگر از جشن  گرفتن و تجلیل کردند خبری نیست.


نوشته از: مطواع کبیر

How
You Feel
In Kabul?