رنگ باختن جشن استقلال و تاثیرات تجلیل از آن

حالا ۹۸ سال از استقلال افغانستان می‌گذرد. شاه امان الله خان، در چنین روزی افغانستان را یک کشور مستقل اعلان کرد و تغییرات بنیادی را در کشور رونما نمود. پس از سال ۱۹۱۹، همه ساله این روز و یا هم روز های دیگری و حتا یک هفته مطابق خواست شاهان آنزمان به نام روز یا هفته استقلال تجلیل می‌شد. این جشن ها از رسم گذشت نظامی گرفته تا نمایش‌های ورزشی، رقص، اتن و دیگر موارد را دربر می‌گرفت. در گوشه و کنار کشور به خصوص شهرها برنامه‌های موسیقی برگزار می‌شد و تمامی مردم، یکپارچه و یکجا به خوشی و جشن می‌پرداختند.

پس از سال ۲۰۰۱ میلادی با گذشت هر سال، تجلیل از این روز کمرنگتر شده رفت و به جای آن از روزهایی دیگری که به روز پیروزی جهاد مسماست تجلیل به عمل آورده شد. روند تجلیل نکردن باشکوه جشن ۲۸ اسد، به‌جایی رسید که در چندین سال اخیر جشن ۲۸ اسد به یک جشن بسیار کوچک و نمادین در محوطه ارگ ریاست جمهوری و برای قشر معدود سیاسی تعلق گرفت. در جشن‌های داخل ارگ هم با گذاشتن گل و سخنرانیها، مجلس خاتمه می‌یافت و رونق چندانی نداشت.

شوربختانه کمرنگ شدن تجلیل از روز ۲۸ اسد یا روز استرداد استقلال کشور در شرایط کنونی تاثیرات منفی زیادی را بالای روحیه عمومی مردم می‌گذارد. وقتیکه زمامداران کشور از این روز به‌گونه که باید تجلیل شود، تجلیل نمی‌کنند و جشن را به محوطه ارگ و قشر سیاسی خاصی محدود می‌کنند. متاسفانه خود برای ملت حس نا امیدی به‌وجود می‌آورد. ملت‌ها همیشه چشم به راه زمامداران و رهبران شان هستند و برای این که آنها را با خود داشته باشند، باید با آنها نزدیک باشند. در حالت فعلی که افغانستان دارد و در چندین جبهه با دشمن در جنگ است، نیاز مبرم بر این است که از روزی چون ۲۸ اسد به وجه حسن و شکوهمند تجلیل به عمل آید و مردم بتوانند با رهبران شان ارتباط برقرار کنند. تجلیل از چنین روزی با مردم تاثیرات ذیل را می‌تواند با خود داشته باشد.

امید بخشیدن به مردم: به هر اندازه که تجلیل از روز استقلال با شکوهتر برنامه‌ریزی و برگزار شود، به همان پیمانه مردم را وا می‌دارد تا از خانه‌های شان بیرون آیند و با هموطنان خود ارتباطات شان را بیشتر کنند.  بیشتر حرف بزنند و با همدیگر نزدیکتر شوند. بیرون آمدن به دور از دیگر دغدغه ها و دیدن خوشی دیگران در دل هر فرد جوان و پیر شمع امید روشن می‌کند و تاثیرات منفی جنگ را از ذهن آنها دور می‌کند.

روحیه بخشیدن به سربازان در خط اول: وقتی سربازان کشور که در خط اول در مقابل دشمن مبارزه می‌کنند را برای یک روز در رسم گذشت‌ها در قطعات و قول اردو هایشان بیآورند و بزرگان ارتش از دل و جان آنها را تشویق کنند. آنان برای دفاع از وطن شان بیشتر از پیش تلاش می کنند و با شور بیشتری و روحیه‌ی خوبتری در مقابل دشمن، سینه سپر خواهند کرد.

ایجاد یک حس ملی: افغانستان کشور متشکل از اقوام مختلف است و رنگارنگ بودن کشور به آن زیبایی می‌بخشد. در شرایط فعلی، افغانستان بیشتر از هر چیز دیگری نیاز به یک حس ملی گرایی و ملت شدن دارد. تجلیل از روزی که وابسته به هیچ سمت و سویی نیست و از آن همه‌ی مردم افغانستان است؛ می‌تواند به مردم حس ملی گرایی و وطن دوستی بدهد.

احیای دوباره حس وطندوستی: امروزه توده‌ی بزرگی از شهروندان افغانستان متاسفانه حس وطندوستی شان کمتر شده است. بعضی ها به هر دلایلی همیشه به فکر ترک دیار و مهاجرت اند و یا هم با روحیه‌ی سوختن و ساختن در کشور باقی مانده اند. برای اینکه حس وطندوستی در دل همه‌ی مردم زنده شود، نیاز است که از چنین روزی تجلیل به عمل آید و از جان فشانی بزرگان مان تقدیر به عمل آید. دوباره برای مردم یاد آوری شود که چگونه پدران و پدر کلانهای شان افغانستان را دوست داشتند و برای آن زحمت کشیده اند.

انتقال افتخارات ملی از یک نسل به دیگر: اگر از جشن استقلال افغانستان در ۲۸ اسد به‌گونه‌ی که باید تجلیل شود، تجلیل نشود و این روال ادامه پیدا کند، چند نسل بعد؛ مردم افتخارات بزرگ ملی شان را فراموش خواهند کرد. پس این روز باید چنان تجلیل شود که نسل به نسل این افتخارات حفظ گردد و باعث همدلی میان افغانها شود و در پیشرفت افغانستان کمک کند.

How
You Feel
In Kabul?