چرا عادی شدن حوادث ناگوار بین مردم به ضرر همه است؟

از چندی بدینسو حوادث ناگوار و غم‌انگیز بسیاری در شهر کابل و گوشه و کنار کشور رخ می‌دهد. حوادثی که متاسفانه تلفات جانی و خسارات مالی بسیاری را برجا گذاشته و می‌گذارد. این اتفاقها، همه‌ی کشور و مردم را شوکه و عزادار می‌کند و آنان را در غم عزیزان شان می‌نشاند. برای چند وقتی این حوادث، سرخط خبرهای رسانه‌های ملی و بین المللی می‌شود و دوباره حادثه‌ی ناگوارتر دیگری رخ می دهد. خانواده‌های بیشتری را داغدار می‌کند و داستان‌های بیشتری در مورد آن ساخته می‌شود. اما چیزی که بیشتر درخور تامل است، کم اهمیت دادن مردم به این گونه اتفاق‌ها است. مردم در مورد حوادث ناگوار از پیشتر کرده، خاموشتر می‌شوند. با هر بار حادثه‌ی ناگوار، کمتر به آن توجه می‌کنند و از کنار آن به ساده‌گی عبور می‌نمایند.

این روزها وقتی داخل شهر کابل بگردی، دیگر آن شور و شوق قدیمی را نمیبینی. مردمانش چهره‌های خسته و آشفته دارند. انگار که شهر، از خودش بیگانه شده است. آرامش و قرار قبلی از بین رفته و همه‌ی مردم یک استرس شدید روحی دارند. حالا وقتی حادثه‌ی ناگواری اتفاق می‌افتد، مردم عکس‌العمل کمتری نشان می‌دهند. آنهایی که عکس‌العمل نشان می‌دهند، کار شان فقط در حد یک پست فیسبوکی و یا تویت است. متاسفانه مسوولان امنیتی در هر اتفاقی، بعد از کشته شدن مردم بی‌گناه و بی‌دفاع، وارد عمل می‌شوند. آمار قربانیان را بیان می‌کنند و دوباره مردم منتظر حادثه‌ی دیگری می‌نشینند. اگر به آمارها بنگریم، به عددهای تکان دهنده‌ای بر می‌خوریم که حاکی از واقعیتهای بسیار تلخ جامعه است و نشان می‌دهد که مردم ما همه روزه چقدر آسیب می‌بینند و به بهانه‌های مختلف کشته و زخمی شوند.

بر اساس گزارش‌های یوناما (هیت معاونت ملل متحد در افغانستان)، در سال ۲۰۱۴، آمار قربانیان شهروندان عادی کشور بر اثر جنگ، ۱۰۵۴۸ کشته و زخمی بود. این آمار در مقایسه با چندین سال قبل الی سال ۲۰۰۹ یک افزایش ۲۲ درصدی را نشان می‌داد. در سال ۲۰۱۵ آمار قربانیان شهروندان عادی کشور به ۱۱۰۰۲ کشته و زخمی رسید. این آمار در سال ۲۰۱۶ تقریبا به ۱۱۵۰۰ کشته و زخمی افزایش یافت. متاسفانه در شش ماه اول سال ۲۰۱۷ بیشتر از ۵۲۴۰ شهروند عادی کشور کشته و زحمی شده است. آمارهای تکان دهنده‌ای که با وضعیت وخیم امنیتی کشور، همه روزه در حال افزایش است.

در آخرین حادثه، دیروز در اثر حمله‌ی مهاجمان انتحاری در مسجد امام زمان، واقع در قلعه نجارها در ناحیه‌ی یازده شهر کابل بیشتر از ۷۰ نمازگزار به شمول کودکان و خانم‌ها کشته و زخمی شدند. با این که این حادثه در رسانه‌های ملی و بین‌المللی انعکاس یافت و درحال انعکاس یافتن است، ولی اکثریت شهروندان کابل از کنار این حادثه به عنوان یک امر عادی گذشتند و آنرا یک امر معمولی پنداشتند. متاسفانه دلیل عادی شدن چنین اتفاقاتی، زیاد شدن انفجار و انتحار در شهر کابل است. این اتفاقات حالا رفته رفته، به بخشی از زندگی مردم مبدل شده است، بخشی که هیچ کسی آن را دوست ندارد و به خاطر آزاد بودن از درد و رنج آن، اکثریت مردم از کنار چنین حوادثی عادی می‌گذرند. غافل از این که وقتی ما به هموطن خود و اتفاق‌های محیط خود اهمیت کمتری می‌دهیم، به‌طور غیر مستقیم و ناآگاهانه دشمن را در رسیدن به هدفش کمک می‌کنیم.

پریشان شدن و حس خشم پیدا کردن در برابر چنین اتفاقاتی نشانه‌ی سلامتی یک فرد است. اگر وقتی چنین اتفاق‌هایی رخ می‌دهد، بهتر آن است که نباید فرد تلاش کند، خود را بی‌تفاوت نگه دارد. بهتر این است که احساساتش را بروز دهد، برای بهتر شدن وضعیت کاری انجام دهد و با نیروهای امنیتی کشور در تامین امنیت بیشتر همکار باشد. با این کار میتوان دین خود را در برابر کشور و هموطنان انجام داد.

How
You Feel
In Kabul?