چهار شنبه سوری ـ جشن سنتی مردم ما

نام این جشن از دو کلمه گرفته شده است یکی چهار شنبه که متعلق به یکی از روز های هفته است و دیگر سور به معنای سرخ است که همانا به سرخی آتش رابطه دارد. در گذشته نیاکان ما در یکی از روز های آخر سال مراسم پریدن از آتش را انجام می دادند ولی پس از ورود اعراب به سرزمین ما برگزاری این جشن به آخرین چهارشنبه سال موکول گردید . برای معلومات بیشتر ادامهٔ مطلب را در وب سایت ما مطالعه کنید:

اعراب، این روز را از جمله روز های شوم و نجس می پنداشتند. به باور ایشان این روز تاریکترین  روز سال بود از اینرو با روشن کردن آتش می خواستند تاریکی را به روشنایی مبدل کنند و آن روز را به عیش و عشرت سپری نمایند.

طبق آیین باستان در این روز به پیشواز سال نو آتش بزرگی برافروخته می شود و تا صبح، قبل از برآمدن آفتاب، آتش را همچنان روشن نگه می دارند و از روی آن می پرند.آتش افروزان زنان و مردان هنرمند بودند و یک هفته قبل از نوروز به روستاها و شهر ها می رفتند و نمایشهایی را زیر نام جشن چهارشنبه سوری به راه می انداختند. ایشان در طول یک هفته هر شام آتش می افروختند و آن را تا صبح روشن نگه می داشتند علاوه بر افروختن آتش، با دست افشانی و آوازخوانی مردم را سرگرم می ساختند.

براساس منابع معتبر، آریایی های قدیم، باور داشتند که در پنج روز اخیر سال، روح مردگان و نیاکان شان به زمین فرود می آید و در شادمانی خانواده ها سهیم می شوند. بنابر آن برای خشنودی روح مردگان، آتش می افروختند و نیایش برپا می داشتند. مردم زمانیکه از آتش می پریدند این سرود ها را با خود شان زمزمه می کردند. «زردی من از تو» « سرخی تو از من» « شادی بیا ، محنت برو ، روزی بیا» « ای شب چهار شنبه ، این کلید چار دنده ، بده مرا بنده» این سرود بدین معناست که مردم با افروختن آتش و پریدن از روی آن می خواهند تمام افسردگی، زردی ، کسالت و بدبختی های خویش را به آتش بسپارند و در عوض سرخی و گرمی آتش را به خودشان بگیرند به اصطلاح غم های شان را در آتش بریزانند و در عوض از آتش نیرو نصیب شوند؛ زیرا آتش در نزد گذشتگان نمادی از نیرو ، مهر و دوستی بوده است. این جشن امروزه در کشور ما رنگ و بوی گذشته را ندارد و به ندرت برگزار می شود.


نوشته از: مطواع کبیر

How
You Feel
In Kabul?