تبلیغات شمارهٔ ۱۱۹ پولیس در شبکه های تلویزیونی

مدتی می شود که نشر تبلیغات شماره ۱۱۹ پولیس در شبکه های تلویزیونی به طور متواتر نشر می شود. در این اعلان ـ که مدت سه یا بیشتر از سه دقیقه دوام می کند ـ  مردی صدا می کشد که بگیر تلیفون بزن یک، یک و نه را وطندار گلم. ساختار این اعلان متناسب نبوده و اجزای آن از قبیل: درونمایه، هدف، تصاویر، آهنگ، لحن … وغیره پراگنده است. دیدن این اعلان به جای تشویق مردم به همکاری پولیس٬ مردم را وا دار می کند تا موج تلویزیون را تغییر داده و چیزی دیگری را ببینند٬ تا اینکه سه دقیقه زمزمه این فرد را بشنوند.

اصلاً این اعلان باید شکل آگهی عامه را می داشت٬ که زمانی شخصی به مشکلات امنیتی روبرو می شوند و بالای اعمال برخی از افراد مشکوک می شوند، با استفاده از این شماره نیرو های امنیتی را در جریان بگذارند. اما تصاویری که در این اعلان نشان داده می شود،  با محتوای آن به اندازهٔ سر سوزن همخوانی ندارد چون تصاویر نشانگر آب و علف و چمنزار های دهات و قصبات کشور است. به جای نمایش همکاری نیرو های امنیتی با مردم و بر عکس آن٬ تولید کننده ویدیو٬ طبیعت گوارا افغانستان را به نمایش گذاشته بدون در نظر داشت ربط آن با شماره پولیس.

پس از تصویر٬‌ باید در قسمت متن آن صحبت شد. جملات ترتیب شده که در قالب همان زمزمه است در هیچ قالب نوشتاری برابر نیست نه شعر است نه نظم و نه دوبیتی … وغیره؛ به طور مثال : در جمله یی گفته می شود که : “خوده انگشتر و امنیته نگین کو” و یا “بهارت سبز و دامانت” . این انگشتر و نگین و رنگ های سبز و گلابی، چنین و چنان، گزافی بیش نیست که روزانه در بدل نشر این اعلان که حتا از جملات آن مفهوم درست بدست نمی آید، هزار ها دالر پرداخته شود.

جزوی دیگر از اجزای این اعلان، زمزمه نمودن با صدای نه چندان خوشآیند فردی است که ناله و نیایش کنان می خواهد تا یک٬ یک و نه را فشار دهیم. در شروع اعلان چند لحظه اول که مهمترین وقت است تا پیام اصلی ارایه شود٬ زمزمه شخص جریان دارد. پس از دقایق طولانی٬ مصاحبه که از نگاه صدا و تصویر از کیفیت چندان خوبی برخوردار نیست دیده و شنیده می شود.

در آخر این سه دقیقه “آگهی عامه” متنی به رنگ سفید و عقب سیاه نوشته می شود٬ که “آنچه را دیدید یک اعلان بازرگانی بود این بازرگانی بودن تمام مزخرفاتی را که در قالب آگهی عامه نشر شد را نقش بر آب می کند.

اعلانات این چنینی در تلویزیون ها و رادیو ها در افغانستان اگر به صد ها نباشد٬ به ده ها حتماً است. بالای هر کدام از اینها پول های هنگفتی به مصرف می رسد تا مردم را به فکر خود آگاه سازند. اما به غیر از اینکه به نام آگهی پول به مصرف برسد کاری دیگری نمی شود. تحلیل اجزای این چنین اعلانات نیاز به کارشناس امور ندارد٬ هر کسی که چند روزی تلویزیون تماشا کرده باشد می فهمد که به چه اندازه اعلان ۱۱۹ و همانند های آن مردم را خسته می سازد و کمکی نمی کند.

How
You Feel
In Kabul?