خصوصیات آوازخوان‌های ساختگی

موسیقی هنریست که  هنرمند به وسیله‌ی آن احساسات درونی‌اش را به شیوه‌ی هنرمندانه و ظرافت‌های خاص بیان می‌کند. هنرمندان واقعی یا به گونه حرفه‌ای هنر موسیقی را آموزش دیده اند و یا استعداد خدا دادی در این بخش دارند که بدون فراگیری و آموزش مسلکی، به بهترین وجه آواز می‌خوانند. اما در این میان کسانی هستند که نه به شکل مسلکی، موسیقی می‌دانند و نه هم استعداد خدا‌ دادی در این بخش دارند. متاسفانه این اشخاص کیفیت آوازخوانی را در حد بسیار پایینی می‌آورند که موزیک شان به‌جای گوشنوازی، بیشتر گوش خراشی می‌کند. شاید تعداد زیادی از این افراد را بتوان در جامعه پیدا کرد. اما به راستی چرا افرادی که نه موسیقی را درست می‌دانند و نه استعداد آنرا دارند، باز هم به این کار روی می‌آورند؟ شاید دلایلی زیادی باعث شود که آنان به موسیقی روی بیاورند و اما بعضی از دلایل آن:

کسانی که برای به‌دست آوردن پول بیشتر به موسیقی رو می‌آورند: خیلی ها تنها هدف شان از آواز خوانی، کسب پول است. این اشخاص علاقه‌ای به موسیقی ندارند و فقط به خاطر این که گرسنه نمانند وارد دنیای هنر شده اند. غافل یا آگاه از این که با کار شان به دنیای موسیقی و هنر لطمه وارد می‌کنند. این افراد صدای جذاب، موسیقی‌های زیبا و آهنگ‌های پر مفهومی برای شنیدن ندارند و فقط بازار تجارت شان را گرم نگاه می‌کنند. کار این هنرمندان فقط رقصاندن دختران در کلیپ‌های تصویری است و از همین راه برای شان درآمد ساخته اند.

آنانی که آوازشان برای آوازخوانی مناسب نیست: خیلی از آوازخوان‌ها با اینکه می‌دانند صدای مناسبی ندارند، اما به آوازخوانی شان اصرار دارند و به این کار ادامه می‌دهند. شاید کمتر کسی باشد که به صدای آنها گوش دهد ولی کجا درک منطقی از موضوع. آنان در هر ماه آهنگ‌های جدید و بدون مخاطب تولید می‌کنند و متاسفانه به هنر موسیقی لطمه می‌زنند. حتا اعضای خانواده شان هم شاید حاضر به شنیدن آهنگهای شان نباشد.

آواز خوانانی که به‌جای انتخاب  شعرهای پر مفهوم، فقط چند کلمه را پشت هم ردیف می‌کنند و می‌خوانند. شنیدن این گونه آهنگ‌های بی‌مفهوم حتا آرامش انسان را برهم زده و باعث خستگی روح و روان می‌گردد. خیلی از آوازخوانها متاسفانه برای بهتر نشان دادن صدای شان از برنامه‌های کامپیوتری استفاده می‌کنند که این کار هم آهنگ را خرابتر از پیش می‌کند. برنامه‌های کامپیوتری در واقع آواز هنرمند را مصنوعی جلوه می‌دهد و از کیفیت طبیعی آن می‌کاهد.

آواز خوانان مسلکی در هر موقعی که از آنان خواسته شود، می‌توانند همراه با موسیقی آواز بخوانند. زیرا  آنان بالای هنر و استعداد شان اطمینان کامل دارند. ولی آوازخوانان غیر مسلکی این توانایی را ندارند. وقتی از آنان خواسته شود که آهنگ‌شان را به‌طور زنده اجرا کنند، هزار و یک نوع بهانه می‌آورند. گلودردی و بیماری را بهانه می‌کنند، ولی واقعیت این است که آنان از اجرای زنده می هراسند تا مبادا کسی متوجه اشتباهات شان گردد. از این سبب در برنامه‌های تلویزیونی و کنسرت‌ها آهنگ‌های شان را پخش می‌کنند و ادای آوازخوانی را در می‌آورند.

میتوان خیلی از خصوصیت‌های دیگر را هم برای اینگونه آوازخوانها بر شمرد، اما از توانایی این متن بیرون است. شاید برای آوازخوان هایی که ذکر شد بهتر است کدام راه دیگر برای پولدار شدن بیابند و به هنر موسیقی لطمه وارد نکنند.

How
You Feel
In Kabul?