در راه رسیدن به آرامش واقعی

دستیابی به آرامش واقعی یکی از خواسته های همیشگی بشر بوده است و در این راستا انسان در طول تاریخ تلاش ها و رنج های بسیاری را به جان و دل پذیرفته است. آرامش واژه یی است که متاسفانه امروزه کسی به آن فکر نمی کند و جای آن را آسایش گرفته است. محققان جهان، بخش عمده بیماری های شایع و عصبی در افراد را ناشی از استرس و عدم آرامش می دانند که معمولاً این بیماری ها با دارو رفع نمی شود و در وجود افراد می ماند. علت این که اکثر افراد کمتر به آرامش درونی می رسند این است که مسیر زنده گی را اشتباه می روند؛ زیرا این افراد زنده گی را برای مردم و قهرمان شدن می خواهند. درنتیجه حسادت ها، هم چشمی ها، ریاضت طلبی ها و وابستگی به دنیا، نام آور شدن، حرص و طمع و مال … عواملی هستند که باعث سلب آرامش افراد می شود. روش های ساده بسیار برای رسیدن به آرامش وجود دارد که نه هزینه و نه پزشک نیاز دارد، در این روش انسان باید خود را از درون خود اصلاح کند.

یاد و ذکر خدا:

مراد از یاد خدا، توجه مطلق انسان به خداوند (ج) است. در تزاحم زنده گی و انبوهی کار ها و تنگا های موجود و در اضطرابی که بسیاری از مردم را نابود می کند دل با یاد خدا آرامش می گیرد. از این رو سزاوار است که دشواری های درونی خود را به ذکر خداوند چاره کنیم. زیرا برترین چاره یی که می توان از آن بهره برد به یاد خدا بودن در تمام حالات به خصوص در وقت گناه است.

توکل به خدا:

کسی که توکل به خداوند نداشته باشد، همیشه دست نیاز به دیگران دراز می کند و این وابستگی موجب سلب آرامش او می شود. این افراد با کوچک ترین مشکل به دیگران متوسل می شود و هیچ امیدی ندارند. در این شرایط باید بدانند که خود سعی و تلاش کرده و خداوند مشکلات آن ها را حل می کند. بنابر این کسی که توکل به خدا داشته باشد، دیگر حرص مشکلات و سختی ها را نمی خورد و خود را به خداوند می سپارد.

نداشتن حرص و طمع:

انسان ها هر قدر ثروتمندتر باشند، به همان اندازه آرامش کمتری دارند. هر قدر زنده گی ماشینی و امکانات رفاهی و همین طور آسایش بیشتر باشد، به همان تناسب آرامش ما کم می شود. کسی که به فکر مال اندوزی و طمع باشد، همیشه به این فکر است که ثروتش بیشتر شود، در نتیجه آرامش ندارد. افرادی که معمولاً چشم داشت و یا حسرت مال و علم دیگران را می خورند، معمولاً از روح و روان سالمی برخوردار نیستند.

قبول کردن واقعیت های زنده گی:

درست است که انسان دوست دارد به کار های بزرگ و مال و ثروت دست پیدا کند و این رفتار ذاتی است، اما زمانی است که فرد تمام سعی و تلاش خود را می کند اما به آن مرحله از پیشرفت نمی رسد. او نباید ناامید شده و تمام فکرش را روی آن متمرکز کند، زیرا موجب سلب آسایش او می شود.


نوشته از: الهه مقصودی

How
You Feel
In Kabul?