نوروزی بردن رسم دیرینهٔ افغانها

با آمد آمد سال نو خانواده هایی که پسر شان نامزد دار است می کوشند نظر به وسع و توان خویش رسم نوروزی را به جا بیاورند تا از این رهگذر ازعروس آیندهٔ شان قدردانی و یادبودی کرده باشند. این رسم از گذشته های دور تا امروز در میان مردم افغانستان به ویژه کابلیان رواج دارد. در ادامه با ما همراه باشید.

در نزدیکی های فصل بهار، بازار ها و فروشگاه های شهر کابل به پیشواز سال نو، لوازم جدید می‌آورند چون می دانند که در این ماه نامزد داران برای خرید نوروزی می‌آیند. از اینرو‌ بازار لباس فروشی، طلا فروشی و خوراکه ها… پر رونق به نظر می رسد. خانواده های داماد برای عروس آیندهٔ شان لباس، بوت، دستکول، لوازم آرایشی…می خرند و در صورتیکه از وضعیت اقتصادی خوبی برخوردار باشند، زیوراتی از قبیل انگشتر ، گوشواره، دستبند طلا  نیز هدیه میدهند؛ ولی اگر وضعیت اقتصادی ایشان خوب نباشد به همان لباس و وسایل اندک بسنده می‌کنند.در ضمن مقداری از ماهی و جلبی را که جزء عمدهٔ رسم نوروزی را شکل می دهد با هفت نوع میوهٔ خشک چون: پسته، بادام، چهارمغز، کشمش، سنجد… همچنان با کلچه های نوروزی، عنعنهٔ نوروزی بردن را به جا می‌آورند.

در گذشته، خانوادهٔ داماد پس از خریداری وسایل نوروزی، از قبیل لباس، بوت، خوراکه… هر کدام را در خُنچه های جداگانه ( تخته چوبی که در گلفروشی ها به فروش می رسید و روی آن با کاغذ رنگه پوشانیده می بود) می گذاشتند  و اطراف آن را گل زده،  روی آن،  پارچه های زری هموار می نمودند. به همین ترتیب در خنچه های دیگر، ماهی و جلبی های رنگه( سبز و زرد و سرخ) می‌گذاشتند، در خنچهٔ دیگر کلچهٔ نوروزی و میوهٔ خشک را گذاشته همراه با جمعی از اقارب نزدیک، دایره زنان و کف زنان راهی خانهٔ عروس می‌شدند.

خانوادهٔ عروس چون از آمدن و نوروزی آوردن خانوادهٔ داماد خبر می داشتند از آن سبب آمادگی های لازم را می گرفتند از قبیل آماده ساختن چای و کلچه…و غیره  پس از آنکه خانوادهٔ داماد با خنچه های نوروزی داخل خانهٔ عروس می شدند، لحظاتی را با رقص و پایکوبی ، دایره زنی و آواز خوانی سپری می نمودند و خنچه های نوروزی را تسلیم خانوادهٔ عروس می نمودند. خانوادهٔ عروس در عوض برای زنان ایشان چادر و برای مردان دستمال هدیه داده بابت به جا نمودن رسم نوروزی از ایشان سپاسگزاری و قدر‌دانی می نمایند.

خانوادهٔ عروس مقداری از خوراکی های نوروزی دختر شان را از قبیل ماهی جلبی و کلچهٔ نوروزی را بین اقارب نزدیک و همسایه ها تقسیم می کنند. این رسم تا هنوز پا برجاست البته با اندک تفاوت.

در اخیر جا دارد یاور شوم که آن عده از خانواده هایی که از اقتصاد پایین رنج می برند نیازی نیست تا با شکوه و دبدبه این رسم را ادا بکنند. با یک شاخه گل هم می شود این رسم را به جا نمود به شرطی که خانوادهٔ عروس اشخاص دانسته و بادرک باشند.


نوشته از: مطواع کبیر

How
You Feel
In Kabul?