سیر تحول عکاسی از گذشته ها تا امروز

دنیای نگاره ها عجب دنیایی است، خاموش و بی صدا. با آنکه شباهت تام با خود شخص دارد یعنی همان چشم، همان لب، و همان اندام… را نشان می دهند اما با ای تفاوت که انسانها در چارچوب تصاویر بی جان و ساکت می شوند .تو می توانی با افراد داخل یک تصویر حرف بزنی ولی او حرفت را نمی شنود. می توانی او را ببینی ولی او نمی بیند. می توانی روی آنها دست بکشی لمس کنی اما عکس العملی از خود نشان نمی دهند. گاهی از روی خشم آنها را به آتش می‌کشی ولی معصومانه تحمل می کنند چون راهی جز خاکستر شدن ندارند. به هررو مردم از گذشته های دور تا امروز علاقمندی خاص برای عکس گرفتن دارند از آن زمان تا امروز روند عکاسی با تغییرات چشمگیری همراه گشته است. در این متن سیر تحول آن را به چند دوره خلاصه می کنیم:

دورهٔ سیاه و سفید: در این دوره با ابتدایی ترین دوربین ها، عکاسی می شد. به طور معمول عکس های فوری رواج داشت. مردم بیشتر برای تذکره و سایر کارهای دولتی به عکس نیاز پیدا می کردند گاهی پسران شوقی کابلی و سایر مردم عکس های یادگاری می گرفتند.عکاسان برای عکس گیری به تاریکخانه نیاز داشتند از اینرو دور بین را در میان صندوقچه‌گک چوبی پایه دار می گذاشتند و آن را با پوشش آستینچه دار می پوشانیدند تا شکل تاریکخانه را به خودش بگیرد. ژست های آن زمان به گونهٔ راست و مستقیم بود افراد به گونهٔ مستقیم ایستاده می شدند با لبخند مصنوعی گوشهٔ لبشان ترق ترق عکس می گرفتند ژست معروف دیگرآن زمان، گذاشتن دست روی سینه بود . با دست ادب روی سینه، فیگور می رفتند.

دورهٔ رنگه: در این دوره علی الرغم عکس های فوری ، دوربین های برقی  رنگه اما معمولی و آماتور بوجود آمد.مشهورترین عکاس‌خانه ها در شهر کابل عکاسی رامپرکاش در شهر نو بود که تا کنون به همان نام در چهاراهی صدارت فعالیت دارد. دوربین های این دوره نیاز به فیلم داشت . عکاس پس از عکس گیری در تاریکخانه به تهیه عکس مشغول می‌شد و برای شخص عکس گیرنده وقت معین می‌کردند که فرض مثال پس از دو یا سه روز عکسش را تسلیم شود. افراد پس از چند روز تحمل عکسشان را تسلیم می‌شدند. ژست های این دوره در پیوند به عکس گیری اندکی تغییر خورده است به طور مثال وقتی نامزد ها عکس می‌گرفتند به طور معمول دختر روی چوکی می نشست و پسر بالای سرش ایستاده و دست روی شانهٔ دختر می گذاشت و به طور معمول در عقب آنها منظره یی و یا هم پردهٔ رنگارنگ آویزان می بود تا به نمای عکس زیبایی بخشد.

دوربین های فلورایت: در این دوره عکاس ها در پارک ها در محافل عروسی و جشن ها با دوربین های به نام فلورایت در بدل پول عکس می گرفتند تفاوت این عکس های با عکس های قبلی در این بود که به شکل آنی عکس را در اختیارت قرار می داد.

دورهٔ دیجیتال: دوربین های دیجیتالی تفاوت کلی با دوربین های آماتور دارد چون نه فیلم نیاز دارد  نه هم وقت کافی بلکه در اسرع وقت عکس می گیرد. این دوربین ها به جای فیلم ،حافظه دارد حافظهٔ آن را می توان بار ها پاکسازی کرد و عکس هایی که مورد پسند نباشد حذف نمود.

دورهٔ امروزی: امروزه دوربین های بزرگ آماتور حتا دیجیتال جایش را به دوربین های کوچک موبایل عوض کرده است این دوربین ها با داشتن افکت های فراوان  طرح و اصلاح سازی و آرایش عکس سهولت فراوانی را به میان آورده است.ژست های امروز با ژست های خشک دیروز به کلی رنگ بدل کرده است امروزه در عکس ها به ویژه در عکس های سلفی دختران دهن کج کرده و لبان شان را به شکل گرد شده پیش برآمده‌ ساخته و عکس می گیرند و یا بالای سر همدیگر با انگشتان دست شاخک می سازند یا زبان شان را بیرون می کنند و سلفی می گیرند به همین طور ژست کله کشک از کنج درخت یا دیوار یا به شکل آویزان شده از شاخه های درخت و هزار یک نوع ژست دیگر. پس دیده می شود که نحوهٔ عکس گیری از گذشته ها تا امروز خیلی دگرگون گشته است.


 نوشته از مطواع کبیر

How
You Feel
In Kabul?